Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit januari, 2013 weergeven

De Hope-diamant

Er zijn beroemde diamanten met prachtige namen zoals
de Koh-i-Noor, Darya-ye-Noor, Tiffany Yellow-diamant, Blauwe Brunswick of de Cullinan. Een heel bijzondere diamant is de Hope-diamant, blauw van kleur, gevonden in India en op dat moment 112.25 kt (karaat). Rondom deze edelsteen zijn veel verhalen en legendes gesponnen. De Hope-diamant heeft verschillende eigenaren gehad en niet iedere bezitter van de steen had er veel geluk mee, de meeste eigenaren hebben de meest vreselijke dingen meegemaakt.
De verhalen en legendes zijn begonnen in1660 toen de Fransman Jean-Baptiste Tavernier, hij was ontdekkingsreiziger en juwelier, in India een grote blauwe steen had gekocht. De legende gaat dat hij deze steen had gestolen uit het gezicht van de Hindoestaanse godin Sita. Als straf voor deze heilschennis, zouden priesters een vloek over hem en de steen hebben uitgesproken en Tavernier zou worden verslonden door honden.

Dat is inderdaad een legende want Tavernier is in werkelijkheid gestorven in …

Labradoriet

In het noorden van Canada op het schiereiland Labrador is in 1780 het eerste labradoriet gevonden. Een pater vond  grijsachtige zwerfkeitjes die opvielen door de groene, rode, oranje en donkerblauwe kleuren. De kleuren zag hij toen hij de stenen ronddraaide. De naam labradoriet is aan de stenen gegeven, in overleg met deze pater, hij was immers de ontdekker van het gesteente en omdat het schiereiland Labrador de vindplaats was.

Labradoriet is een zeer bijzondere steen, je ziet in de meeste van deze stenen alle kleuren van de regenboog. Dit kleurenspel dat labradoriseren wordt genoemd, wordt veroorzaakt doordat het licht breekt op microscopisch kleine kristalletjes in de steen.
Over het algemeen is labradoriet een beetje vormloos of korrelig, wel kun je op de ruwe stenen het labradoriseren al goed waarnemen. Als de steen op deskundige wijze wordt geslepen, komen de prachtige kleuren goed tot hun recht.
Er zijn maar weinig mineralen die zo sterk van kleur kunnen veranderen als labrado…

De diamant en de vier C's

Het beoordelen van geslepen diamanten wordt uitsluitend gedaan in edelsteenlaboratoria, dat is ook het enige waar ze zich in deze laboratoria mee bezighouden. Geldzaken en de verkoopwaarde van de diamanten ligt niet op hun terrein, dat is een heel ander aspect in de wereld van de edelstenen. Deze beoordelings-laboratoria moeten voldoen aan de wetenschappelijke grondslag waarmee de kenmerken van de diamanten worden beoordeeld.
Het gaat om de vier "c's", die worden bepaald met de modernste technieken. Het resultaat van deze vier beoordelingen staan vermeld in het certificaat dat na beoordeling wordt uitgegeven. Op dit certificaat staat eveneens de "Finish Grade" die de kwaliteit aangeeft. De uitgegeven certificaten worden genummerd, deze nummers refereren aan het werkblad waarop de steen is geïdentificeerd en gegradueerd.
Enkele voorbeelden van deze laboratoria zijn: Hoge Raad voor de Diamant (HRD), Nederlands Edelsteenlaboratorium, International Gemological In…

René Lalique

René  Jules Lalique (1860-1945) geboren te Ay in Frankrijk, was op het gebied van sieraden toonaangevend tijdens de Art Nouveau/Jugendstil-periode. Hij liet zich vooral inspireren door de natuur en de vrouwelijke lijnen. Hij combineerde verschillende materialen met elkaar zoals goud, email, edelstenen, halfedelstenen, parels en kristalglas.
Lalique was niet alleen edelsmid maar ook zeer bekwaam in het beeldhouwen en de glaskunst. Hij werd ook wel de glasbeeldhouwer genoemd.
Op 16-jarige leeftijd begon hij te werken bij de Parijse juwelier Louis Aucoc en studeerde ondertussen aan L' Ecole des Art Décoratifs in Parijs. Na zijn studie ging hij in 1878 naar Londen waar hij studeerde aan het Sydenham College waar hij zich vooral bezighield met het bestuderen van de natuur.
Na zijn terugkeer in Parijs begon hij met het ontwerpen van sieraden, en juweliers van naam werden zijn belangrijkste afnemers, vooral Cartier en Boucheron waren goede klanten. Hij maakte veel sieraden in opdracht,…

Cire Perdue

Cire Perdue is de Franse benaming voor een techniek die bij ons ook bekend is onder de naam "verloren was-methode". In Engeland zeggen ze  "lost wax" maar het cire perdue komt van het Latijnse "cera perduta".
Verloren was-methode is de meest gebruikt benaming en het is precies zoals je het zegt, het originele model gaat verloren.
Het is al een oude techniek, zo'n 5000 jaar geleden werd deze methode al gebruikt voor sieraden en kunstvoorwerpen. Het proces is tot op de dag van vandaag min of meer gelijk gebleven.
Om met deze techniek een voorwerp te maken wordt er een model gemaakt van was. Om het wasmodel wordt een laag klei aangebracht en daarna verhit. Bij het verharden van de klei smelt de was weg. De op deze wijze verkregen gietvorm wordt gevuld met gesmolten metaal, edelmetaal, vloeibaar gips of glas.
Na het verhardingsproces wordt de klei verwijderd en blijft het object over. 
Wil je zien hoe e.e.a. in zijn werk gaat, kijk dan even op: 
cire perdue…

Nationale edelstenen

De meeste landen, staten, steden en dorpen hebben niet alleen hun eigen symbolen zoals vlaggen, wapens maar ook bloemen en stenen, voortgekomen uit nationale traditie.  Afghanistan Australië Birma Brazilië Canada China Colombia Denemarken Finland India Iran Italië Japan Mexico Nieuw-Zeeland Noorwegen Rusland Schotland Sri Lanka Tanzania Thailand Zweden Zwitserland Lapis lazuli Opaal Robijn. Birmiet, barnsteen Brazilizniet Labradoriet Jade Smaragd Barnsteen Spektroliet Diamant Turkoois Koraal, elbaiet (toermalijn) Rozekwarts, bergkristal Vuuropaal Nefriet thuliet Alexandriet Cairngorm (rookkwarts) Maansteeen, ceyloniet Tanzaniet Stersaffier Hematiet
Adulaar (maansteen)
Nederland staat niet in het rijtje maar we hebben wel een bloem die voor Nederland symbool staat, al komt deze oorspronkelijk uit Turkije.