woensdag 15 februari 2017

Dieren met toekomstplannen

Regelmatig komen er nieuwe boeken uit over het gedrag van dieren. Er wordt veel onderzoek gedaan door ethologen en steeds komen deze onderzoekers weer tot nieuwe en zeer verrassende inzichten. De ontdekkingen over het denken, handelen en plannen van dieren is fascinerend om te lezen in het boek van Frans van Helm in zijn boek –Dieren met toekomstplannen-.

Dieren houden zich bezig met het verleden, het heden en de toekomst. Sinds kort is het bekend dat dieren, net als mensen, lessen die ze hebben geleerd in het verleden om kunnen zetten in creatief gedrag naar het hier en nu. Op deze manier kunnen de dieren zich voorbereiden op situaties die ze in de toekomst op hun pad tegen komen.

Het is niet alleen een interessant boek, voorzien van prachtige foto’s, maar ook erg grappig. Zoals het verhaal over een chimpansee in een dierentuin die weet dat er schreeuwerige bezoekers naar hem komen kijken. Hij gaat alvast op zoek naar zaken waarmee hij de bezoekers kan bekogelen. Of een gaai die in de middag al op zoek gaat naar zijn ontbijtje voor de volgende ochtend. Het zijn prachtige verhalen over kleine en grote dieren met hun geweldig vermogen om zich te kunnen handhaven.

Het is zeker een onmisbaar boek voor mensen die geïnteresseerd zijn in de ontwikkelingen van het gedrag van verschillende dieren.

vrijdag 3 februari 2017

Ruloff Manuputty

In het Groninger Museum zijn schilderijen te zien van Ruloff Manuputty (1926-2002). 

Vorige maand was ik in het Groninger Museum om de beeldhouwwerken van Rodin te bewonderen.  Als ik in Groningen ben voor een tentoonstelling ga ik graag nog even langs de afdeling waar werk hangt van “De Ploeg”. Onderweg kwam ik langs schilderijen en tekeningen van Ruloff Manuputty. 
Er hangen 25 kleurrijke en zeer indrukwekkende werken van deze kunstenaar.
Het kleurgebruik en de voorstelling werkten er aan mee dat ik bleef kijken en meer van deze kunstenaar wilde weten.

Ruloff Manuputty werd geboren in 1926 op de Molukse Kei-eilanden en bracht daar zijn jeugd door. Op zijn 23ste kwam hij naar Nederland om te gaan studeren aan het Instituut voor Kunstnijverheidsonderwijs, nu de Rietveldacademie.
Voor zijn stage reisde hij naar Bazel en volgde daar aan de Kunstacademie lessen in vrij schilderen en lettering. Om zijn studie af te ronden met een praktijkjaar studeerde  hij nog een jaar in Krefeld in Duitsland . Na het beëindigen van zijn studie vertrok Maniputty naar Groningen waar hij als tekenaar en ontwerper aan het werk ging bij de Noord-Nederlandse Cliché Fabriek. Na de nodige ervaring bij dit bedrijf te hebben opgedaan was hij nog een tijd werkzaam in een drukkerij. 

In 1964 gaat Manuputty als docent werken aan de kunstacademie “Vredeman en de Vries” in Leeuwarden en niet veel later wordt hij directeur van deze academie en  blijft in die functie tot zijn pensioen. Na zijn pensionering geeft hij zich helemaal over aan het schilderen en heeft tussen 1989 en 1999 maar liefst 19 exposities.
Manuputty was een kunstenaar die voor zijn pensionering niet aan de weg timmerde, zelfs zijn studenten wisten niet dat hun docent schilderde. Hij exposeerde weinig in die tijd, dat was niet omdat hij geen inspiratie had maar hij was van mening dat zijn studenten vooral hun eigen stijl moesten ontwikkelen. Hij wilde zijn studenten niet beïnvloeden. 

Manuputty was o.a. geïnspireerd door Paul Klee, Joan Miro, en ook de Cobragroep had invloed op zijn werk. Zijn grootse inspiratiebron was echter de traditionele kunst afkomstig van de Molukken. Deze invloed komt duidelijk tot uiting in zijn werk, zowel in abstract als figuratief werk. De kunstenaar brengt schokkende en gewone zaken uit de westerse en de oosterse wereld op een analytische manier bij elkaar.

In een mooie documentaire met de titel:  Ervaringen van een Witte Vogel vertelt Ruloff Manuputty over zijn aankomst in Rotterdam.
De tentoonstelling in het Groninger Museum is nog te zien tot 9 april 2017.
Van de tentoonstelling is een catalogus verschenen met de titel: Ogenschijnlijke verschillen.

zondag 29 januari 2017

Op dun ijs

Anne 5 jaar
In mijn herinnering waren de winters in mijn jeugd altijd vol sneeuw en ijs. Voor mij was het heerlijk om op te groeien op het platteland van Groningen, ik was altijd met mijn vriendinnetje Janne buiten, er was veel te ontdekken, ook in de winter.
Ik zal ongeveer een jaar of vijf zijn geweest toen ik samen met Janne iets heel erg spannends meemaakte. Het had al een paar nachten gevroren en op de sloten lag een laagje ijs. Het ijs was nog niet betrouwbaar en wij mochten daarom van onze ouders er absoluut niet op komen. Het was vanzelfsprekend dat wij dat ook niet zouden gaan doen, veel te gevaarlijk, nee hoor dat zouden wij echt niet doen.

We waren allebei warm aangekleed in een zwart, dik en zwaar katoenen trainingspak.
Onder het jack hadden onze moeders enkele lagen krantenpapier gestopt tegen de kou. Het vroor niet alleen dat het kraakte, ook Anne en Janne kraakten er lustig op los.
Het ijs had natuurlijk wel een bepaalde aantrekkingskracht op ons en we vonden dan ook dat we wel even konden gaan kijken. Kijken was niet erg en zeker niet gevaarlijk.
Wij vonden het erg spannend, vooral toen wij ontdekten dat er gaten in het ijs waren gehakt voor de eenden. Wij zagen dat de eenden gewoon over het ijs konden lopen, en wij dachten, als de eenden het kunnen, kunnen wij het ook. Voorzichtig stapten we op het ijs, deden een paar stappen en….  er gebeurde helemaal niets. Wij werden overmoedig en liepen naar de eenden, wij voelden ons prinsesjes op het ijs.
Wij hoorden wel wat gekraak, maar daar schonken we geen aandacht aan, het ijs had ons te pakken. En ineens kraakte het behoorlijk en ......... ik zakte door het ijs.

Even wist ik niet wat er gebeurde en Janne ook niet. Ik probeerde naar de kant te krabbelen maar dat lukte niet omdat het ijs afbrokkelde. Janne raakte helemaal in paniek en gilde: ”Kop ter boovn holn, kop ter boovn holn”. Dat was niet gemakkelijk, want mijn dikke katoenen trainingspak had al snel heel veel water opgenomen, en het voelde alsof ik naar beneden werd getrokken. Toch lukte het mij na veel gekrabbel en ondanks het afbrokkelen van het ijs, om weer op de kant te komen.
We rilden van de schrik en de kou en we bedachten dat als we naar huis gingen mijn moeder zeker wilde weten hoe ik zo nat was geworden. We wisten even niet wat we moesten doen. Wat we wel wisten was dat we naar huis moesten en vertellen dat we toch het ijs op waren gegaan. We durfden niet te zeggen hoe het echt was gegaan en de fantasievolle vriendinnetjes bedachten een verhaal om thuis te vertellen.

Ik was in het gat was geduwd door Henkie. Henkie, was een jongen uit een gezin dat een beetje buiten het dorp woonde, en wij vonden het wel een goed idee om hem de schuld te geven. Die jongen zagen we toch nooit, hij woonde ver weg. Ook besloten we dat we, zodra we halverwege mijn huis waren, heel hard te gaan huilen. Anne en Janne waren het altijd eens.
 
Voorste rij v.l.n..r.  mijn opa, mijn 3 jaar oudere zus, mijn moeder,
 ik ( Anne) en mijn oma.
Achterste rij links. de  broer van mijn moeder
en de knappe man rechts is mijn vader.
Mijn moeder kwam op het gehuil af en haalde ons gauw naar binnen. Ze hielp me uit mijn natte kleren, sloeg een deken om me heen en zette mij voor de kachel. En wij vertelden het van te voren bedachte en zeer dramatisch verhaal. Wij vertelden het met zoveel overtuiging, dat wij op dat moment zelf geloofden dat het zo was gegaan. En hoe gek het ook klinkt op dat moment liep Henkie, tot onze grote schrik, voor ons huis langs. Mijn moeder zag hem ook en rende gelijk naar buiten en sprak Henkie aan. Wat ze zeiden konden we niet horen.
Wel zeiden we vol overtuiging tegen elkaar dat we Henkie toch echt op het ijs hadden gezien, hij duwde mij in het water, of was het toch een andere jongen geweest, we wisten het eigenlijk ook niet meer zo heel erg goed.
Mijn moeder kwam weer binnen en keek ons alleen maar aan, ze zei niets en maakte voor ons een beker warme chocolademelk.

Ik denk dat mijn moeder heel goed heeft geweten hoe het in werkelijkheid is gegaan, en dat ze dacht dat het ondernemende duo wel genoeg was gestraft. Ik heb mijn moeder nooit verteld hoe het echt is gegaan, we hebben er zelfs nooit meer over gesproken. Ik kan het mijn moeder niet meer vragen, maar ik denk dat als ze dit nog zou kunnen lezen, ze het zich zeker zou herinneren. Janne kwam ik ongeveer 20 jaar geleden tegen tijdens een reünie, jammer genoeg kon zij zich er helemaal niets meer van herinneren.

woensdag 25 januari 2017

Vegetarisch winterpotje

Winters stamppotje voor 2 personen

Benodigdheden:
500 gram aardappelen schillen en in niet te grote stukken snijden.
250 gram spruiten schoonmaken.
1 appel (goudrenet)
2 eetlepels geschaafde amandelen
scheutje olijfolie voor het bakken van de appel
scheutje extra vierge olijfolie voor het stamppotje
scheutje melk
nootmuskaat
schaaltje vegetarische gehaktballetjes
1 eetlepel ketjap
½ theelepel sambal


Bereiding:
Aardappelen opzetten met de spruiten en in ongeveer 25 minuten gaarkoken.
Amandelen roosteren in een anti-aanbakpan.
De appel schillen en halveren, klokhuis verwijderen en in plakjes snijden.
Olie in de pan en de appelplakjes bakken.
Plakjes appel uit de pan nemen en warm houden in aluminiumfolie.
Gehaktballetjes bakken in de olijfolie en voeg de ketjap en de sambal toe.
Aardappelen en spruiten afgieten en stampen met iets melk en een scheutje olijfolie.
Voeg de nootmuskaat toe.

Stamppotje in een schaal doen en de warme appelplakjes er over verdelen.
De gehaktballetjes apart serveren.

Lekker met zelfgemaakte appelcompote.

Eet smakelijk!

                         Anne
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...