zondag 5 april 2020

Kunst

Er is geen museum meer waar je op dit nog moment nog terecht kunt. Dat is niet alleen jammer voor het museum maar ook voor ons. Om niet helemaal verstoken te blijven van kunst zijn er verschillende musea waar je digitaal terecht kunt voor een rondleiding of een presentatie over een bepaald schilderij en de kunstenaar.
B.v. het Kunstmuseum in Den Haag presenteert elke dag een topstuk uit hun collectie en je kunt een kijkje nemen bij de tijdelijke tentoonstelling in het museum. Ook kun je een speciale nieuwsbrief ontvangen om inspiratie op te doen. En leuk is het natuurlijk  om thuis vanaf de bank even langs de Hermitage of het Rijksmuseum in Amsterdam te gaan. Je krijgt het allemaal aangereikt. Er zijn waarschijnlijk nog meer musea die een online programma hebben. Gewoon even zoeken.

Ik heb me bij een paar musea aangemeld en kan zo elke dag genieten van mooie en interessante kunst.

Het Museumtijdschrift is zeker interessant voor de Kunstliefhebber. Het tijdschrift is digitaal te ontvangen en zeer de moeite waard om je op te abonneren. Je leest de laatste nieuwtje op het gebied van kunst, je krijgt tips en elke week is er een aanbieding van een prachtig boek en ook nog eens betaalbaar.

En dan; “Kunstmaaktgelukkig”. Kijk op de website van kunsthistorica Karin Haanappel en er gaat een wereld aan kunst voor je open. Je kunt je abonneren op de nieuwsbrief en online lezingen- en cursussen volgen. Karin haar enthousiasme werkt zeer aanstekelijk, ik heb al eens een cursus bij haar gevolgd en een lezing bijgewoond. Zeer interessant allemaal! Ook heb ik een paar boeken van haar in de kast staan en op dit moment is ze bezig met een nieuw boek. Ik heb mij met bovenstaande een paar uurtje  bezig gehouden en ik kan wel zeggen dat het mij goed heeft gedaan. 
Kunstmuseum Den Haag 
Hermitage
Rijksmuseum Amsterdam
Museumtijdschrift
Kunstmaaktgelukkig

Veel plezier, een paar uurtjes "Kunst" geeft energie!

zaterdag 4 april 2020

Een wandeling langs de Vaarten

Een heerlijk zonnetje, lekkere temperatuur en dat is een uitnodiging om een wandeling te maken. Waar ik woon zijn genoeg wandelpaden en ik weet waar in deze tijd maar weinig mensen lopen. Kom ik wandelaars tegen die ook de rustige paden weten te vinden dan is er op het pad genoeg ruimte om elkaar ruimschoots te passeren. 
We zwaaien naar elkaar,  zeggen gedag en maken soms even een praatje op afstand. 






vrijdag 3 april 2020

Quiche

na het bakken
Om een quiche te maken moet je de tijd nemen want hij is niet 1,2,3 klaar.  Deze quiche kun je in zes punten snijden en is in combinatie met een salade een heerlijke maaltijd. Ook als je gasten hebt is het gegarandeerd een succes. Voor de lunch (al of niet met gasten) is dit gerecht weer eens iets anders dan het gebruikelijke soepje vooraf. De punten kun je goed invriezen. Even in de magnetron en je hebt ook iets lekkers als je een dag bent weggeweest, het druk hebt of gewoon een dag geen zin hebt om te koken.

Probeer deze quiche maar eens en ik weet zeker dat het een favoriet gerecht wordt bij jou en je gasten. De foto's zijn niet echt goed, voedsel fotograferen is een speciaal vak. 
Succes!!

Tomaten-ui-quiche (6 punten)

Olie om de vorm in te vetten
125 gram gemalen amandelen (keukenmachine)
125 gram volkoren meel
100 ml olijfolie
125 gram magere kwark
1/2  eetlepel zeezout (grof)
2 eetlepels rozemarijn
2 uien
1 teen knoflook
10 in olie gelegde tomaatjes
4 middelgrote eieren
200 gram kookroom
125 gram geraspte kaas (30% vet)
Iets peper

Oven voorverwarmen op 180 graden
Een quichevorm (of springvorm 28 cm) invetten

De amandelen, meel, olie, kwark, rozemarijn (1 eetlepel) en zout met een vork tot een deeg kneden.
In de vorm doen en gelijkmatig verdelen.
15 minuten voorbakken.
bodem na het bakken

Ondertussen de ui in dunne ringen snijden.
Knoflook fijnsnijden.
De tomaten laten uitlekken, ze moeten niet te olieachtig zijn en stukjes snijden (keukenmachine).
Ui, knoflook en de tomaten in een antiaanbakpan aanbakken.
Op de voorgebakken bodem scheppen.

De eieren, kaas , kookroom en de rest van de rozemarijn goed door elkaar klutsen met de garde.
Iets peper toevoegen naar smaak.
Het mengsel over de uien gieten.
Nog 30 minuten in de oven bakken.


klaar voor het afbakken

donderdag 2 april 2020

Herlezen van boeken

Het is toch wel even nadenken om 30 dagen te vullen met dingen waar ik mij mee bezig kan houden. Voor de eerste week heb ik wel een paar ideeën. Mijn eerste aprildag bestond uit de gewone dagelijkse dingen en mijn opdracht daarnaast was; bekijk je boekenkasten en doe er iets mee.
Lezen is een dagelijks terugkerend iets voor mij. Op een gegeven moment is de stapel “nog te lezen boeken” weggelezen en de gelezen boeken hebben een plaats gekregen in de boekenkast. Tijdens het inruimen van de boeken in de kasten ontdekte ik dat er eigenlijk heel veel mooie boeken in staan die zeker de moeite waard zijn om weer te herlezen. Over het algemeen is het zo dat boeken waarvan ik weet dat ik ze niet nog een keer ga lezen meestal richting kringloop gaan. Ik denk dat als mijn boeken  praten hadden geleerd ze zouden zeggen: herlees mij.

Ik heb uit mijn kast 10 boeken gekozen om te herlezen en heb nu een nieuwe stapel “nog te lezen boeken”.
Het boek waar ik mee ben begonnen is Kind 44 van Tom Rob Smith, het eerste deel van een trilogie. 

Ook heb ik gelijk orde aangebracht in de kasten in de woonkamer, het begon een beetje rommelig te worden. 
Dit was een leuke opdracht aan mijzelf 
en nu maar verder met mijn opdracht voor morgen.

woensdag 1 april 2020

Mijn agenda is leeg

Mijn agenda staat meestal vol met allerlei bezigheden. Dingen die ik wil gaan doen, bezoek krijgen en op bezoek gaan, etentjes en lunches met vrienden, museumbezoek, concerten, het filmhuis en meer van dit soort leuke dingen (de luxe van een gepensioneerde). Doe daarbij de bezoeken aan familie, de kapper, tandarts enz. en de agenda stroomt snel vol.
Ons leven wordt op dit moment beheerst door een virus en door dit virus is mijn agenda voor de maand april helemaal leeg. In maart stond mijn agenda al iets minder vol, het schrappen van de gemaakte afspraken was in volle gang. De maand april is inmiddels helemaal schoongeveegd.

Nu is het niet zo dat ik op de bank zit te kniezen, ik kan nog naar buiten, boodschappen doen, wandelen en fietsen maar toch moet ik een ander ritme zien te vinden.
Bloggen kan ik natuurlijk maar in deze periode voelt en lijkt  het toch net of bepaalde zaken iets minder leuk zijn. Lezen, ik doe het veel en graag, maar de hele dag verplicht lezen is iets minder aangenaam, net als de andere zaken waar ik mij best in kan vinden.

Nu heb ik bedacht dat ik voor elke dag van de maand april mijzelf een opdracht geef om te doen. Dat worden geen bijzondere zaken, maar de gewone dingen die ik altijd doe maar de laatste weken deed met minder enthousiasme. 
Ik ga deze maand bv. een paar ingewikkelde gerechten maken, meer fotograferen, kijken naar mijn tuintje (wat komt er boven de grond?), soms een paar foto's, misschien iets creatiefs. Hele gewone dingen waar ik iets meer aandacht aan ga schenken. Niets bijzonders maar voor mij is het denk ik wel een leuke opdracht om mee aan de slag te gaan.

Verder heb ik besloten dat ik maar twee keer per dag coronanieuws wil horen of zien. Zet ik de radio of de tv aan dan word ik overspoeld met corona, corona en nog eens corona. Het geeft mij een onrustig gevoel en al die berichten hebben een behoorlijke negatieve invloed op mijn doen en laten.

Beste bloggers voor iedereen een gezond en toch wel een mooie aprilmaand. 

zondag 22 maart 2020

Oudste boom in Nederland

De oudste boom in Nederland is de Robinia en staat bij kasteel Doorwerth.
Een enorme boom met een omvang van zeven meter, de zeer wijd uitstaande takken hebben na een paar eeuwen wel een steuntje nodig.

Bronnen vermelden dat er in 1579 drie Robinia’s zijn geplant bij het kasteel maar op het bordje bij de boom staat dat de boom die er nu nog staat is geplant in 1601. De twee andere bomen die er bij stonden zijn gesneuveld in de Tweede wereldoorlog. 
Een andere bron vermeldt dat deze bomen in 1579 zijn geplant bij het Louvre in Parijs en later zijn verhuisd naar Doorwerth. De bomen zijn meegenomen uit de Verenigde Staten door de uit Frankrijk afkomstige botanist Pierre Robin. Hij was de tuinman van drie Franse koningen: Hendrik lll, Hendrik lV en Lodewijk Xlll.
Weer een andere bron geeft aan dat de Robinia bij kasteel Doorwerth een aandenken is, en geplant in 1678 bij het sluiten van de vrede van Nijmegen.
Het is niet onwaarschijnlijk dat er nog meer verhalen over de Doorwerther Robinia’s zijn te vinden.

Het is een fraaie boom om te zien, je ziet hem vooral in parken. In de zomermaanden krijgt de boom prachtige bloemen die in trossen van soms wel 15 cm naar beneden hangen. De bloemen zijn wit van kleur en geuren sterk. De bloemen bevatten veel nectar en zijn daarom erg geliefd bij bijen, van deze nectar komt de heerlijke acaciahoning. 
De bloemen worden ook verwerkt in jams en gebruikt in de parfumindustrie.

De bomen worden ook vaak langs hellingen en spoorbanen geplant, hun wortelstelsel is namelijk breed en kan daarmee erosie op de hellingen tegengaan. En mooi meegenomen is dat de boom ook goed kan tegen luchtvervuiling. De Robinia is zeer giftig en daarom zie je ze niet in de buurt van speelplaatsen en scholen, zelfs bij de bewerking van het hout kunnen er nog giftige stoffen vrijkomen.
Het is prachtige boom met veel goede en minder goede eigenschappen en prachtig om te zien.

donderdag 27 februari 2020

Jan Beutener

Vorige week heb ik een bezoek gebracht aan Museum More in Gorssel. Vrienden van ons waren erg enthousiast over het museum en ook de tentoonstelling van het werk van de Nederlandse kunstenaar Jan Beutener.
Het is fijn om regelmatig kennis te maken met een museum dat je nog niet kent en dan ook nog de tentoonstelling” After All” te bezoeken met werk van een kunstenaar die ik ook niet ken. 
Het Museum More (Modern Realisme) heeft een tentoonstelling samengesteld waar je “U” tegen zegt.
Van Jan Beutener zijn er 70 schilderijen te bewonderen in drie grote zalen. Het is erg prettig om in deze grote zalen te dwalen en te kijken omdat de schilderijen van deze kunstenaar ook erg groot zijn. Het publiek heeft op deze manier alle ruimte om de schilderijen aan alle kanten te bekijken. Je blijft er voor staan en ontdekt steeds weer iets nieuws.




Jan Beutener is een schilder zonder poespas of franje, details, humor, absurditeiten en melancholie wisselen elkaar af. Hij ziet de dingen zoals ze zijn en kan gebruiken voor zijn schilderijen, hij "ontdekt". Compositie, kleur, sfeer en licht zijn de zaken waar hij mee speelt. Vooral zijn licht- en schaduwwerk verkregen door de zon zijn fascinerend. De kleuren die hij gebruikt zijn warm en verzonken maar nooit fel. Vrijheid van keuze is voor hem erg belangrijk, hij begint vaak met een onderwerp en pakt dan een paar details die hij rangschikt, groter of kleiner maakt. Je blijft kijken omdat je meer ziet dan dat je in eerste instantie denkt. Kijk je naar een schilderij zie je dan het heden, het verleden of iets in de toekomst? De schilderijen vertellen heel veel en dat is het verrassende van al zijn schilderijen. De titels bestaan meestal maar uit één (soms twee of drie) woord zoals: Twilight, In de zon, Rouge, Uur, Bed, of Aardappels.





Zoals gezegd is Jan Beutener een schilder zonder poespas, een mens zonder veel woorden. Er wordt in het museum een film vertoont van de schilder samen met de samenstellers van de tentoonstelling. Erg interessant om te zien hoe zo’n prachtige tentoonstelling tot stand komt.




Jan Beutener is geboren in 1932 in Maarssen. Na zijn kunstopleiding werkt hij alleen abstract. Maar na een langdurig ziekte stopte hij met het abstract werken en legde zich toe op het realisme. Maar in al zijn schilderijen kom je steeds abstracte elementen tegen met de nadruk op grote kleurvlakken, voor de grote kleurvlakken was Mark Rothko voor hem een grote inspiratiebron.
Jan Beutener heeft als docent  gewerkt aan verschillende kunstacademies en  had zitting in verschillende kunstcommissies. In de jaren 80 deed hij veel aan theatervorming o.a. met Annie M.G. Schmidt, zij werkten samen aan acht musicals.
De tentoonstelling “After All” in Museum More in Gorssel is nog te zien tot 31 mei 2020. 

(foto's gemaakt in Museum More)

vrijdag 21 februari 2020

Verdronken land

De IJssel is door het hoge water buiten zijn oevers getreden. Deze foto's heb ik gemaakt vanuit de auto op een heel smal weggetje bij Gorssel. Als er ons een auto tegemoet was gekomen hadden we een probleem gehad, omdat auto's elkaar niet konden passeren en wij ook niet konden keren op dat pad. Gelukkig is alles goed gegaan en heb ik  een paar mooie foto's kunnen maken. 
Mooie luchten en bomen geven mij altijd een gevoel van ruimte en ik word er blij van.







donderdag 30 januari 2020

Tomatensoep

Eenvoudige tomatensoep met courgette (2 personen)


1 kleine ui
2 tenen knoflook
1 eetlepel olijfolie
1 blik tomatenblokjes
250 gram bouillon
1 courgette
zout/peper
verse basilicum (gedroogd kan ook)
2 eetlepels zure room

Ui en knoflook fijnhakken en in de olie glazig bakken.
Tomaten en de bouillon toevoegen en ongeveer 5 minuten laten koken.
Courgette wassen en in stukjes snijden en 10 minuten laten meekoken.
Afmaken met peper, zout en basilicum
Soep in kommen scheppen en er 1 eetlepel zure room opscheppen.

Iets Parmezaanse kaar erover strooien is ook erg lekker.

(145 kcal., 5 gr. eiwit, 9 gr. vet, 10 gr. koolhydraten)

zondag 19 januari 2020

Chocoladepudding


Mijn moeder kon lekker koken en veel van haar kookkunst heb ik dan ook nooit kunnen evenaren. Zij kon van bijna niets iets lekkers op tafel zetten en het smaakte altijd goed. Elke dag had ze een zelfgemaakt nagerecht en dat bestond uit havermout, griesmeel, rijstepap, vla en broodpap op maandag want dan was er brood over van het weekend. Maar op zondag kregen we pudding, custard- of chocoladepudding. Zelfgemaakt pudding met een enorme dikke vel erop en zo stijf dat je lepel er rechtop in bleef staan. Mij deed ze er geen plezier mee en ik keek met afgrijzen naar de dikke vel die mijn moeder dan vrolijk op haar eigen bord schepte en met smaak opat. De pudding op mijn bordje kon ik niet door mijn keel krijgen en ik bleef er net zo lang op kauwen tot mijn moeder genoeg kreeg van mijn gemier (zo noemde ze dat) en mijn pudding ook nog op at. Elke zondag na de bloemkool, rollade en de door mijn moeder zo lekker gebakken aardappelen weer het zelfde gemier van mij bij het toetje.

Op het moment dat ik het huis uitging heb ik nog lang gekookt zoals mijn moeder het deed, behalve haar pudding die kwam nooit op tafel. Als we het nog wel eens over het eten en de kookkunst van mijn moeder hadden riep ik altijd: “Vergeet niet de pudding”. Als ik dat zei dacht de familie en ook mijn man dat ik bedoelde dat de pudding van mijn moeder het toppunt in mijn leven was. Ik maakte ze ook nooit wijzer, het woord pudding was voor mij al genoeg.

Toen kwam de periode van de Monatoetjes. Lekker gemakkelijk, zeker als je allebei werkt en een toetje gaat er altijd wel in. Mijn man lustte de toetjes ook graag en als hij de boodschappen deed hadden we meestal een behoorlijke voorraad. Hij kon lang door het schap in de winkel blijven zoeken en ontdekte dat Mona ook chocoladepudding in het assortiment had. Hij dacht mij een plezier te doen omdat hij mij vaak had horen zeggen: “Vergeet niet de pudding”.  Ik kan je vertellen dat hij de pudding niet vergat en opgewekt de chocoladepudding van Mona in het boodschappenwagentje legde. Hij vond het fijn om mij een plezier te doen met een toetje die op de zelfgemaakte pudding van mijn moeder leek. Ik vond het van mijzelf niet aardig om te zeggen dat ik het niet lustte, omdat hij de pudding met zoveel enthousiasme had gekocht en op tafel zette. Ik deed mijn best om zo onopvallend mogelijk de pudding weg te werken, gelukkig zat er geen misselijkmakende vel op dat zou helemaal rampzalig zijn geweest. Mijn man vond de pudding wel lekker zo te zien en na een paar weken zei hij terwijl hij met smaak het Monatoetje naar binnen lepelde: “Lekker hè? Vind je niet”?
Waarop ik zei: “Nu je het zo direct aan mij vraagt moet ik zeggen dat ik helemaal niet houd van pudding”. Daarna heb ik hem verteld over de zondagse puddingervaringen uit mijn jeugd. Mijn man was even stil en zei: ”Mijn moeder maakte ook die pudding en ik heb het ook nooit lekker gevonden”. Toen waren we beiden even stil en hebben de pudding in de vuilnisbak gegooid. We konden er smakelijk om lachen, het is een hilarisch verhaal en regelmatig wordt het verhaal verteld als het gesprek op vroeger en de kookkunst van onze moeders komt. Dat wij nooit meer pudding hebben gegeten is wel duidelijk en dat houden we zo.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...